سردرود بعنوان یکی از شهرها و مراکز مهم و به تعبیری درجه اول قالیبافی ایران و آذربایجان مطرح بوده و است. امروزه نام و آوازه فرشهای هنری این شهر ، حصار مرزها را درنوردیده و جهانی گشته است. شاید کمتر کسی در عالم هنر قالیبافی( تابلو فرش ) نام سردرود را نشنیده باشد به بیان دیگر این شهر با قالیها و تابلوهای هنری خود ، نام آشنای دوستداران هنر قالیبافی در سراسر جهان است. در این شهر چنان هنرمندانی زندگی می کنند که اگر بگوئیم آفریده گاران زمینی اند حرفی به گزاف نگفته و ادعای بدون دلیل و مدرک نکرده ایم . دستان هنرمند و اندیشه باذوق هنرمندان سردرود ، چنان با احساس و زیبا به خلق آثار هنری می پردازند که گاهی پذیرش و درک چگونگی خلق آنها مشکل می شود. هنرمندان فرش سردرود آفریدگان هنر فرش اند.
در این شهر علاوه بر بافت و تولید فرشهای معمولی در ابعاد و اندازه های مختلف ، قالیهای حجمی, برجسته، دو رویه ،– که صرفاً جنبه هنری دارند- نیز بافته می شود.
در خصوص قدمت و پیشینه فرش سردرود ، حرف و حدیثهای بسیاری وجود دارد برابر برخی گفته ها ، تاریخ و پیشینه قالی این شهر به قرون گذشته می رسد. مطابق برخی اقوال ، فرشی در یکی از موزه های روسیه نگهداری می شود که متعلق به این شهر در سده های گذشته می باشد ،
اما قالیهای کنونی سردرود دارای تاریخچه حدود یکصد ساله است. طبق تحقیقات بعمل آمده ، قالیبافی در دهه های گذشته نخستین بار توسط « محمود آقا حکیم » وارد زندگی اهالی سردرود شده است و بعد از آن توسط افراد دیگری مانند حاج میر باقر اسحقی ، کربلا عباسعلی مقیمی ، اعلاباف و … پیگیری و گسترش یافته است. در دهه های گذشته بیشتر کار بافت قالی، در کارگاههای بزرگ و به صورت دسته جمعی صورت می گرفت و کمتر کسی کارگاه شخصی و انفرادی داشت.
کارگاههای قدیمی
از جمله کارگاههای قدیمی قالیبافی در سردرود می توان به اختصار به کارگاههای زیر اشاره کرد
کارگاه محمود آقا حکیم ، واقع در کوچه مقصودیه ( دره کوچه سی ) ، عباسعلی مقیمی وحاج سید رضا حسینی ، در محله القلندیس ( آلان دیز محله سی ) ، عباسعلی اعلاباف در کاروانسرای حاج فرج نرسیده به پل ، حاج رحیم و حاج محمد نصرا… زاده در سنگستان ،حاج جبار زایر در کوچه آسیاب ( هفت کچل ، دگیرمان باغی ) ، حاج محمد واعظی در کوچه سلطان پیر ( یوخاری کوچه ) ، ابراهیم اعلاباف سردرودی در کوچه مسجد ( مچید کوچه سی ) ، ابراهیم خلیل آدمی در سنگستان ، محمد شریف فائقی در کوچه خانباغی ، حاج محمد وجودی در کوچه آسیاب ( بالا گول ،دگیرمان باغی ) ، حاج حسین پیری در مقصودیه و … در بعضی از این کارگاهها بیش از دهها دار قالی برپا بود و برخی کارگاهها نیز نظیر کارگاه مرحوم عباسعلی مقیمی دارای رنگرز ، طراح و نقاش اختصاصی بودند.
دوره معاصر
در دوره معاصر رشد صنعت قالیبافی به دلایلی از نظر کمی و کیفی گسترش یافته و علاوه بر صنعت قالیبافی ، هنر قالیبافی نیز با بافت تصاویر چهره به اصطلاح « صورت » گسترش یافته و بافت انواع تابلوفرشهای نفیس هنری ، حجمی ، دو رویه و برجسته با رجشمار بالا و … متداول گشته است. علاوه بر این ، در دهه های گذشته ، پوستر بافی ( بافت قالی از روی پوستر بجای نقشه های متداول ) در عالم هنر فرش رواج یافته و معمول شده است ( توضیح این نکته ضروری بنظر می رسد و آن اینکه صنعت قالیبافی با هنر قالیبافی در مواردی تفاوت داشته و هر یک تعاریف خاص خود را دارند به این معنا که صنعت قالیبافی بیشتر جنبه شغلی و تولیدی را مدنظر دارد در حالیکه هنر قالیبافی علاوه بر این موارد مذکور جنبه ظرافت هنری آن را دنبال می کند و حایز شرایط خاص زیباشناختی است ). در بافت قالی از روی پوستر بجای نقشه های متداول سنتی گذشته ، علاوه بر رعایت اصول مربوطه ، ظرافت کار بیشتر شده و هنرمند بافنده ،خلاقیت بیشتری در خلق آثار هنری از خود نشان می دهد بطوریکه آثار هنری با اصل مدل برابری کرده و گاهی نیز از زیبائیها و ظرافت خاصی که زائیده ذهن و احساس هنرمند است برخوردار می شود
تبلیغات 
